0 kişi kendisini tutuyor, 0 arkadaşı var.
yelkenlimin kıçına sözsüz güzel oturur,
rakısı yanında kırık bardaklarca...
sıkılıyorum oldukça hemde… etrafa küçücük ama sahte gülümsemeler atıyorum. sadece biri gelip “bişeyin mi var", “hayırdır ne oldu?” diye sormasın diye. çünkü neyim olduğunu bilmiyorum. belki hiçbirşeyim var belki herşeyim yok.. bundandır birilerinin bu soruları sormak için bi sürü anlamsız kurnazlıklarla damardan girme diye tabir edilen şeyleri yapmasından nefret ediyor olmam. sorgulanmak istemiyorum. hata bende olabilir ama hata benim değil.
üyesi olduğu bir topluluk yok
1